احساس ناگفته من
امروز نوشته هام يه ذره با بقيه روزا فرق داره ، علتش هم اينه كه امروز فقط مي خوام از تو بنويسم.
هر دوستي از يكجا شروع مي شه ، آشنايي ما از كجا شروع شد؟ يادته؟ خيلي ساده …نه؟ ساده تر از اونكه بشه فكرش رو كرد…حالا بيشتر از يك ساله كه منو تو همو مي شناسيم ، همينكه تو اين يه ساله از خاطر هم نرفتيم يه علامته ، مي دوني علامت چي ؟البته من شايسته نيستم كه خودمو دوست تو بدونم ، ولي تو هميشه به من لطف داشتي ، منو تحمل كردي و …
هدف دوستي مهمه ، نظر تو چيه؟ هدف دوستيمون چي بود؟ اينو خودت بگو…
مي دوني حرف زياده واسه گفتن ، خيلي چيزاست كه مي خوام بگم ،ولي نمي خوام بيشتر از اين وقتتو بگيرم …تو خودت خوب مي دوني كه من احساسم رو نمي تونم خوب بيان كنم ، خودت خوب مي دوني كه نمي تونم خوب حرف بزنم ، پس خودت احساسم رو احساس كن …اين تو و اين احساس ناگفته من…
در آخر منو ببخش بخاطر اون چيزايي كه گفتم و نبايد مي گفتم ، و اون چيزايي كه نگفتم و بهتر بود يا بايد مي گفتم …بخششت رو از من دريغ نكن…بخاطر همه چيز معذرت…
شاد باشي ، خوش باشي و موفقتر از هميشه …