از ماست كه بر ماست
شكايت كردن از روزگار يكي از اون چيزايي هست كه خيلي از اون متنفرم ، شكايت كردن از نامرديهاش ، از حيله گريهاش ، از اينكه بگم روزگار اين بلا رو سرم آورد يا اون بلا رو ، اينكه بنالم از روزهايي كه گذشت ، شكايت از دردها ، رنجها ، اميدها و نااميدي ها ... همه ما شكايت مي كنيم ، شكايت از اونهايي كه خواستيم بهشون تكيه كنيم و اجازه ندادن ، كمك خواستيم ازشون و كمك نكردن ، راهنمايي خواستيم و راهنمايي نكردن ، خواستيم ما رو نجات بدن و نجات ندادن ، موضوع براي شكايت زياده ، چون نامردي و پستي زياده ... ولي من مي دونم آدمي هر چه مي كشه از ناداني خودش مي كشه ، تا ناداني هست ، نامردي هم هست ، نارو هم هست ، درد و رنج هم هست ، نااميدي هم هست و شكايت هم هست ، تا ناداني هست ، همه اينها هم هست ....